سبک های رهبری در سازمان های خبری

بدون شک این رهبر است که در سازمان خبری نوآوری را با خود دارد و سبک رهبری اوست که فضا را برای خلاقیت کارکنان ایجاد می‌کند. توجه داشته باشیم که مدیران سیاست‌های رهبری را اجرا می‌نمایند و برخلاف رهبران نگاه کوتاه‌مدت را به نمایش می‌گذارند؛ در حقیقت رهبران خلق می‌کنند و مدیران آن را دنبال می‌نمایند. متأسفانه مطرودترین حوزه در تحقیقات و توسعه نظریه در رشته مدیریت رسانه، رهبری است و اگر امروز شاهد برخی بی انگیزگی‌ها در میان کارکنان سازمان‌های خبری هستیم باید آن را در آشنا نبودن هدایت‌کنندگان سازما‌ن‌های خبری به اهمیت این موضوع و فقدان شناخت دقیق سبک‌های رهبری و مطالعات کافی در این زمینه بدانیم. مطالعه انگیزه انسانی به تحقیقات رهبری مربوط است. نظریه‌های بسیاری وجود دارد که معمولاً برای شناخت انگیزه در محل کار استفاده می‌شوند و همگی براساس نظریه‌های روانشناسی هستند.

فعالان سازمان‌های خبری به‌ویژه خبرنگاران وقتی بیشتر احساس رضایت می‌کنند که فکر می‌کنند محصول خبری با کیفیت بالا برای آگاه کردن مردم تولید می‌کنند، به عبارت دیگر، خبرنگاران به صورت درونی انگیخته می‌شوند و بیشتر روی ارزش‌های حرفه‌ای تمرکز دارند تا سازمانی. این‌ها همه از چگونگی رهبری در سازمان‌های خبری ناشی می‌شود.

سبک رهبری تحول‌آفرین که در آن رهبران و کارکنان یکدیگر را به سطوح بالاتری از انگیزش سوق می‌دهند و همواره در جستجوی تغییر و تحول هستند از جمله سبک‌های پذیرفته شده در سازمان‌های خبری است. در این سبک همواره برای رشد کارکنان به آن‌ها فرصت می‌دهیم. رهبر شخصاً با مسائل درگیر است و سعی می‌کند تا مطمئن شود کارکنان نیز چنین هستند. وفاداری، مهر و علاقه و احترام میان دوطرف بالاست و نگرانی‌های شغلی بسیار پایین است. نیک واقفیم از آنجا که خبرنگاران باید آخرین اخبار را به صورت انحصاری مخابره کنند و از طرف دیگر مسئولیت سنگینی در قبال صحیح بودن اطلاعات و نقض نکردن حقوق افراد دارند، تحت فشار روانی و کاری بالایی قرار دارند. این فشار شغلی نه تنها رضایت کاری آن‌ها را کم می‌کند که بر کیفیت زندگی شخصی آن‌ها نیز آثار منفی دارد. به‌ویژه، اگر این فشار روی هم انباشته شود و این اتفاق هر روز تکرار شود به فرسودگی شغلی و ذهنی منجر می‌شود و ممکن است سبب بیماری‌های گوناگون شود. نتایج تحقیقات از تحلیل متوسط امید به زندگی در مشاغل مختلف در میان ۱۱ گروه شغلی مشخص شد که این شاخص برای مشاغل مذهبی “۸۰ سال”، برای سیاستمداران “۷۵ سال ” و برای روزنامه‌نگاران ۶۷ سال است. در سال ۱۸۸۹، جولین رالف از روزنامه نیویورک سان بیان کرد که خبرنگاری و روزنامه‌نگاری بسیار مناسب سنین ۲۱ تا ۳۰ سال است؛ زیرا بدن آن‌ها می‌تواند بیخوابی، وعده‌های غذایی نامنظم و فشار بالا را تحمل کند. غلبه بر این مشکلات در سایه شناخت دقیق رهبری سازمان خبری از چگونگی مواجه با کارکنان سازمان خبری است. حتما هدایت‌کنندگان سازمانی خبری را سراغ دارید که به نقاط ضعف و قوت کارکنان بی‌تفاوت‌اند، درباره نکات مثبتی که کارکنان در فرایند تولید خبر و یک گزارش خبری انجام می‌دهند به صورت خنثی عمل می‌کنند و واکنشی نشان نمی‌دهند، به پیامک‌های کارکنان و مشخص کردن زمان ملاقات با آن‌ها کم توجه‌اند، اگر هم نظری درباره برنامه تولیدی کارکنان دارند (بازخورد) کلی‌گویی می‌کنند. عبارت‌هایی مانند «خوب بود» و «اشکال داشت» برای رهبری سازمان‌های خبری که می‌خواهند گروه‌های خودمانی ایجاد کنند مناسب نیست. اگر گزارش خبرنگار خوب است، دقیقاً چه چیزی باعث شده تا آن کار خوب باشد؟ یا اگر ایراد دارد، اشکال آن چیست؟ در میان سبک‌های رهبری، سبک رهبری آمرانه و استبدادی برای سازمان‌های خبری که کارکنان خلاق و دانشی دارند سبکی مردود و زیان‌ده برای مخاطب شمرده می‌شود اما باید توجه داشت این سبک در سازمان‌های خبری تنها در یک مورد پذیرفتنی است و آن زمانی است که هنگام تصمیم‌گیری اصطلاحاً روی آنتن قرار داریم و جایی دیگر برای مشورت نیست و سردبیران و مدیران خبری باید قاطعانه تصمیم نهایی را اتخاذ کنند.

منبع: اینجا

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*