رسانه، سرگرمی و اخلاقیات انسان

اخلاقیات، پایه و اساس هر بخشی از زندگی ما هستند. زندگی داخل هر گروهی، خطوط راهنماهایی را برای هر شخص مشخص خواهد کرد که چه چیزی خوب هست با نیست، قابل قابل هست یا خیر؟

در سراسر تاریخ، کدهای اخلاقی، حول و حوش یک سری اصول کلیدی تکامل پیدا کرده اند یعنی پیرامون اصولی که رفتارهایی که به گروه سود می رساند را می ستاید و خودخواهی ها را نیز محکوم می نماید.

یک پژوهش (۲۰۰۸) ادعا کرده است، مجموعه عوامل در هم تنیده و پیچیده ای که یک سیستم اخلاقی را می سازند، لزوماً در کنار یکدیگر در راستای سرکوب کردن یا تنظیم خودخواهی ها کار می کنند و از این طریق نیز زندگی اجتماعی را ممکن می سازند.

با تمام تفاوت هایی که در تعاریف اصول اخلاقی وجود دارد، کارکرد نهایی اخلاق، فراهم کردن اصول راهنمایی برای بقای گروه می باشد.

در همین راستا، روایت ها نیز یکی از اجزای سیاسی زندگی اجتماعی ما هستند. خیلی ها ادعا کرده اند که انسان ها نیز موجوداتی روایتی هستند یا به عبارتی بهتر “حیواناتی قصه گو” می باشند. روایت ها حالاتی را درباره زندگی اجتماعی بیان می کنند و این داستان ها، به طور اجتناب ناپذیری حاوی مضامین اخلاقی هستند.

ذهنیت ما، دیدگاه هایی را درباره اخلاق در خود نگه می دارد که به عنوان راهنمایی در مقدار و انواع روایت های رسانه ای که دنبال آن هستیم، باشد (ما را در انتخاب محتوای رسانه ای هدایت می کند).

این روایت ها نیز، خود چارچوب هایی را می سازند که هر کس به همان نحو به زندگی اجتماعی نگاه می کند و به همین ترتیب نیز کدهای اخلاقی هر فردی شکل می گیرد.

 

توجه: استفاده از مطالب بالا فقط با ذکر منبع لینک دار، بلامانع می باشد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*