من و این روزها!

واقعا خیلی جالبه… خیلی وقت ها ماها قدر اون چیزی رو که داریم یا اون جایی که هستیم رو نمیدونیم. انگار که اصلا یادمون میره چیزی که الان هستیم همون چیزی بوده که قبلا از ته دل آرزوشو داشتیم….

یادمه دو سال پیش توی همین سایتم داشتم می نوشتم که کنکورم رو دادم و منتظر نتایج هستم… الان خیلی وقته که از کنکور گذشته و خیلی چیزها تغییر کرده و وارد مرحله پیش رفته تری شده… و همینطور خواهد گذشت تا جایی که همین چیزهای الان هم به عنوان خاطره مرور میشه….

چیزی که بهش ایمان قلبی دارم و با تک تک سلول های بدنم حسش می کنم قدردانی از فرصت هاست… از دست ندادن ثانیه هاست…

خدا به ما این فرصت رو داده تا آخرین مرز توان تلاش کنیم و خودمون رو شکوفا کنیم و به مردم برای بهتر شدن زندگیشون کمک کنیم…

من نمیخوام بگم شرایط خیلی خوبی دارم کما اینکه توی این راه آدم سختی هایی زیادی میکشه اما جنس این سختی ها جوریه که بعد از هر مرحله ای به خودت افتخار می کنی….

امیدوارم بتونم همیشه به خودم افتخار کنم فارغ از هر نتیجه ای… مهم فرآیند تلاش است و قدردانی از فرصت ها

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*